Şanlıurfa’da uzun zamandır tekrarlanan bir tablo var. Ankara’dan gelen bakanların ve parti kurmaylarının kent ziyaretlerinde artık değişmeyen bir usul uygulanıyor. Basına çağrı yapılıyor, toplantıya katılım isteniyor. Yetkililer konuşuyor, söyledikleri not ediliyor. Fakat işin en önemli kısmı, yani soru sorma hakkı, ortadan kaldırılıyor.
Sorular yok… Yanıtlar yok…
Şehrin sorunları, yarım kalmış yatırımlar, vatandaşın beklentileri gündeme dahi alınmıyor. Kamera kayda giriyor, cümleler kuruluyor, toplantı hızla bitiriliyor. Gerideyse yanıtlanmayı bekleyen onlarca mesele kalıyor.
Bugün buna bir yenisi daha eklendi.
“Türkiye Yüzyılı Buluşmaları” için Şanlıurfa’ya gelen AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Faruk Acar, düzenlediği toplantıda yalnızca konuştu. Basına soru hakkı tanımadan salonu terk etti. Yani, Urfa’da alışılmış hale gelen tablo bir kez daha tekrarlandı.
Artık bir gelenek mi oldu dersiniz?
Şanlıurfa’ya gelen siyasetçi, kendi gündemini anlatıyor; fakat kentin gerçek gündemine kulak tıkıyor. Oysa halkın beklediği cevaplar var. Yarım kalan yatırımların akıbeti sorulmak isteniyor. Gençliğin, çiftçinin, işçinin beklentileri dile getirilmeyi bekliyor. Fakat basına mikrofon uzatılmadığı için bunların hiçbiri konuşulamıyor.
Daha da üzücüsü, bu tutumun olağan hale gelmiş olması. Diğer illerde gazeteciler sorularını yöneltebilirken, Şanlıurfa’da basın yalnızca dinlemeye mecbur bırakılıyor. Hâlbuki basın; susmak, not tutmak, tekrarlamak için değil; kamu adına soru sormak için vardır.
Peki bu sessizlik kime yarar sağlıyor?
Şanlıurfa halkının sesi neden Ankara’ya ulaşmasın isteniyor?
Bugün görünen o ki ziyaretlerin çoğu günü kurtarma peşinde. Birkaç süslü söz, birkaç kare fotoğraf, sosyal medyada “Reis” etiketli paylaşımlar… Ardından valizler toplanıp Ankara’ya dönüş. Hizmet yok, çözüm yok; yalnızca vitrin siyaseti.Sadece kendini pazarlama var.
Oysa bu şehir, suskunluğa değil, açıklığa ihtiyaç duyuyor. Basının susturulduğu yerde, halkın sesi de duyulmaz. Şanlıurfa, görmezden gelinmeyi değil; ciddiye alınmayı hak ediyor.
Ve buradan açıkça soralım:
Neden Şanlıurfa’da basın konuşturulmuyor?
Neden vatandaşın sesi Ankara’ya ulaşmasın isteniyor?
