Şanlıurfa basınında artık konuşulması gereken ciddi bir mesele var: Gazetecilik kimliği altında yürütülen çıkar ilişkileri ve mesleğin itibarını zedeleyen davranışlar.
Önce şunu söyleyelim: Her eline mikrofon alan gazeteci, her internet sitesi açan basın mensubu, her sosyal medya hesabından paylaşım yapan da kamuoyunun temsilcisi değildir. Gazetecilik, takipçi sayısıyla, kartvizitle veya sosyal medyada kaç kişiyi hedef gösterdiğinizle ölçülmez. Bu meslek, her şeyden önce vicdan ve ilke meselesidir.
Bazıları için gazetecilik, sabah bir kuruma övgü dizmek, öğleden sonra beklentisi karşılanmayınca aynı kurumu yerden yere vurmak olmuş. Dün göklere çıkarılanlar bugün bir anda kötü, dün eleştirilenler bugün birden kıymetli hâle gelebiliyor. Demek ki mesele memleket meselesi değil, bazen menfaat meselesi!
Bir de sahte hesaplar var. Kendi adıyla konuşmaya cesaret edemeyip takma isimlerin arkasından insanları hedef alanlar… Klavyenin başında aslan kesilip gerçek hayatta sus pus olanlar! Oysa gazetecilikte cesaret, sahte hesapların arkasına saklanmak değil, yazdığının arkasında kendi imzanla durabilmektir.
Urfa’nın güzel bir sözü vardır: “Eğri oturalım, doğru konuşalım.” O hâlde önce kendi kapımızın önünü süpürelim. Başkasının bahçesindeki dikeni gösterirken kendi bahçemizdeki çalıları görmezden gelmeyelim. Hele ki gazetecilik adı altında iş takipçiliği yapılıyorsa, orada artık meslekten değil, mesleğin kötüye kullanılmasından söz etmek gerekir.
Elbette bütün basın camiasını aynı kefeye koymak haksızlıktır. Gece gündüz demeden haber peşinde koşan, emeğiyle geçinen, baskılara rağmen doğruları yazan gazetecilerin hakkını teslim etmek gerekir. Onların alın terini, birkaç kişinin yanlışları yüzünden kimse tartışmaya açmamalıdır.
Peki, basın meslek kuruluşları ne yapıyor? Mesleğin itibarını korumak sadece kahvaltılı toplantılarda fotoğraf vermekle, özel günlerde kutlama mesajı yayımlamakla olmaz. Biraz da mesleğin sorunlarıyla yüzleşmek gerekir. Somut iddialar araştırılmalı, meslek ilkelerine aykırı davranışlar karşısında hukuki ve etik çerçevede tavır alınmalıdır. Elbette eleştiren susturulmamalı, farklı düşünen dışlanmamalıdır.
Atalarımız boşuna dememiş: “Balık baştan kokar.” Eğer herkes kendi yanlışını görmezden gelirse bu mesleğin saygınlığını kim koruyacak?
Şanlıurfa basını artık kendisine şu soruyu sormalı: Gazetecilik mi yapıyoruz, yoksa gazetecilik üzerinden bir şeylerin takibini mi?
Çünkü kalem, sipariş üzerine yazı yazan bir araç değildir. Mikrofon, menfaat toplama aparatı hiç değildir. Gazetecilik de kimsenin şahsi hesap defteri değildir.
Son sözümüz de Urfalıların diliyle olsun: “Kardaş, önce bir kendimize gelelim!” Başkasına doğruluk dersi vermeden önce kendi terazimizi tartalım. Zira terazinin kefesi şaşarsa adalet de şaşar, gazeteciliğin itibarı da…
Şanlıurfa’nın daha fazla gazeteci unvanına değil, daha fazla gazetecilik ahlakına ihtiyacı var. Gerisi laf-ı güzaf!