” Şehir Hastanesi ne zaman açılacak?“
İşte bu sorunun peşine düşüp CİMER’e başvuran bir vatandaşın aldığı cevap, doğrusu tam da Urfalıların tabiriyle “Ne et dediler ne süt…”
Vatandaş diyor ki, “Hastane ne zaman hizmete açılacak?”
Gelen cevap ise özetle şu:
“İnşaatta sona gelindi. Geçici kabul tamamlandıktan sonra tarih belli olacak.”
Yani soruya cevap verilmiş gibi yapılıyor ama ortada tarih yok.
Eskiler buna “lafı dolandırmak” derdi.
Urfalılar ise biraz daha kısa söyler:
“Topu taca attılar.”
Üstelik CİMER de işin sonunda ince bir not düşmüş.
“Dikkat,” diyor, “Bu cevabın hukuki sorumluluğu bize ait değil. Cevabı yazan kurum sorumludur.”
Yani bizim mahallede olsa tam şu cümle kurulurdu:
“Ben sadece selam getirdim, kavga onların.”
Doğrusu bu not, cevabın kendisinden daha net.
Şimdi kimse yanlış anlamasın.
Elbette böylesine büyük bir sağlık yatırımının teknik süreçleri vardır. Geçici kabul olur, cihazlar kurulur, testler yapılır, eksikler giderilir. Bunlar normaldir.
Anormal olan ise vatandaşın aylardır aynı soruyu sorup aynı yuvarlak cevabı almasıdır.
Şanlıurfa’da artık çocuklar büyüdü.
İlkokula başlayanlar ortaokula geçti.
Ehliyet alanlar askerlik yaptı geldi.
Ama Şehir Hastanesinin açılış tarihi hâlâ “yakında.”
Bizim memlekette “yakında” kelimesinin de maşallah öyle bir ömrü var ki, neredeyse tapusu çıkacak.
Bir de şu “geçici kabul” meselesi var.
Son günlerde öyle sık duyduk ki, vallahi bazı vatandaşlar bunu yeni bir ilçe zannetmeye başladı.
“Geçici Kabul nereye bağlı?”
“Haliliye’nin ötesinde galiba…”
İşin şakası bir yana…
Şanlıurfa, Türkiye’nin en genç nüfusuna sahip şehirlerinden biri.
Devlet Hastanesi desen yoğun.
Eğitim ve Araştırma Hastanesi desen yoğun.
Balıklıgöl Devlet Hastanesi desen yoğun.
Vatandaş zaten randevu peşinde, sıra peşinde, servis peşinde koşuyor.
Şehir Hastanesi bu yükü hafifletsin diye yapıldı.
Hâl böyleyken insanlar doğal olarak soruyor:
“İyi güzel de… Ne zaman?”
Bakın dikkat edin…
Vatandaş “Yarın açın.” demiyor.
“Bugün kurdeleyi kesin.” de demiyor.
Sadece tarih istiyor.
Olmuyorsa tahmini tarih.
O da olmuyorsa süreç.
Hiç değilse “Şu aşamadayız.” densin.
Çünkü belirsizlik, bazen gecikmenin kendisinden daha çok yorar insanı.
Şeffaflık, kamu yönetiminin en güçlü tarafıdır.
Çünkü bilgi verilmediği yerde söylenti büyür.
Bugün kahvede biri “Haftaya açılıyor.” diyor.
Öteki “Yok seçimden sonra.” diyor.
Bir başkası “Benim dayımın eniştesi içeride çalışıyor, daha çok varmış.” diye anlatıyor.
Memlekette herkesin bir kaynağı var.
Bir tek resmî açıklamanın netliği yok.
Aslında yapılması gereken çok basit.
Çıkılır, denilir ki:
“Şu işlemler tamamlandı.”
“Şu işlemler devam ediyor.”
“Hedefimiz şu tarihler.”
Hepsi bu kadar.
Kimse kimseyi mahcup etmez.
Kimse de “Acaba yine mi ertelendi?” diye düşünmez.
Çünkü devlet ile vatandaş arasındaki en güçlü köprü, güven duygusudur.
Güven ise açık iletişimle kurulur.
Şanlıurfalılar sabretmeyi bilir.
Sıcakta sabreder.
Kuraklıkta sabreder.
Trafikte sabreder.
Elektrik kesilince sabreder.
Ama sabrın da bir dayanağı olmalı.
Eskiler “Beklenen nimet gecikince kıymeti artar.” derdi.
Doğrudur.
Ama bir de Urfalıların çok sevdiği başka bir söz vardır:
“Çok naz, âşığı usandırır.”
Şehir Hastanesi artık nazlanmayı bıraksın.
Çünkü Şanlıurfa’nın beklediği bina değil…
İçinde şifa dağıtacak kapıların açılmasıdır.
Ve galiba artık bütün şehrin ortak dileği tek cümlede birleşiyor:
“Allah aşkına biri şu açılış tarihini söylesin de, takvimler de rahat etsin, Urfalılar da…”
